Китобхона оинаи маънавии ҷомеа ва ганҷинаи бебаҳои хираду маърифати инсоният ба шумор меравад. Зеро дар саҳифаҳои китоб таърихи халқҳо, таҷрибаи наслҳо, дастовардҳои илмӣ ва арзишҳои волои фарҳангӣ таҷассум ёфтаанд. Мақоми китобхона дар ҳаёти ҷомеа хеле муҳим буда, он ҳамчун маркази маърифат...

Конститутсия ҳамчун санади олии ҳуқуқӣ ва ҳуҷҷати сарнавиштсози миллат дар таърихи ҳар як давлат нақши бузург дорад. Он на танҳо асоси ҳуқуқии давлатдорӣ, балки таҷассумгари орзуву ормонҳо, мақсаду маром, арзишҳои миллӣ ва иродаи халқи соҳибихтиёр мебошад. Барои мардуми Тоҷикистон Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон рамзи соҳибистиқлолӣ, ваҳдати миллӣ, суботи сиёсӣ ва кафили зиндагии осоиштаи ҷомеа ба шумор меравад...

Фарҳанг яке аз рукнҳои муҳимми ҳастии миллат, омили таҳкими худшиносии миллӣ, ҳифзи арзишҳои таърихию маънавӣ ва тарбияи насли наврас дар рӯҳияи ватандӯстиву хештаншиносӣ ба шумор меравад. Дар шароити рушди босуръати технологияҳои иттилоотӣ фаъолияти муассисаҳои фарҳангӣ аҳаммияти бештар касб менамоянд...

Мақоми театру синамо новобаста ба давру замон дар ҷомеа ҷойгоҳи баландро соҳиб гардида, тавонистааст, ки дар ташаккули маънавиёт ва тарбияи ахлоқиву эстетикии  насли наврас ба ҳайси як муассисаи фарҳангӣ фаъолият намояд...

Фарҳанги қадима, хазинаи пурганҷи маърифати миллат, қавм ё халқияте дониста шуда, то имрӯз барои шинохти хеш аз он дунболагирӣ менамоянд. Дар замири ҳар инсон ҳунаре нуҳуфта гардидаст, килаёқати онро метавон дар иҷрои коре мушоҳида кард. Дар ин раванд то ҳанӯз ҳунару ҳунармандии мо тоҷикон то авҷи само печида, мавқеи арзишмандеро дар зиндагонии ҳар шахс касб намудааст...

Меҳргон – аз қадимтарин ва пурғановаттарин ҷашнҳои миллии тоҷикон аст, ки решааш ба умқи ҳазорсолаҳо мерасад. Мутаассифона, дар тӯли асрҳо бо сабабҳои гуногуни сиёсӣ ва иҷтимоӣ ин ҷашни бузург бо он шукуҳу шаҳомате, ки дар гузашта дошт, ба гӯшаи фаромӯшӣ рафта буд. Танҳо дар бархе минтақаҳои кишвар бо роҳу равиши гуногун ва оийнҳои мухталиф ин ҷашнро таҷлил менамуданд...

Зани тоҷик аз азал бо ҳунари дастӣ ва завқи зебоӣ офарандаи асарҳои нотакрор мебошад. Дар миёни садҳо ҳунар, яке аз нодиртарин ва пурҷилотарин маҳсули дасти ӯ адрас аст . Нақшҳои рангин ва ба ҳам печидаи ин матоъ на танҳо зебоии чашмро меозмоянд, балки аз дилу ҳиссиёти офарандаи худи зани ҳунарманд қисса мекунанд...

Шинохти миллат ба шинохти анъана, расму оин, суннат, ҷашну маросимҳо, ки аз таъриху фарҳанги як миллат сарманша мегирад, оғоз меёбад. Бинобар ин,  миллате, ки аз гузаштаи худ огаҳ аст, метавонад арзишҳои маънавии худро ҳифз намуда, онҳоро ба наслҳои оянда интиқол диҳад. Ҷашни Меҳргон  дар ин раванд нақши муҳим  дорад: фазои ҳамбастагӣ ва дӯстиро фароҳам месозад,..