Адабиёт дар ҳама давру замон авзои сиёсӣ, иҷтимоию фарҳангӣ ва рӯзу рӯзгори табақаҳои мухталифи ҷомеаро таҷассум намудааст. Дар назари аввал чунин менамояд, ки ҳунарҳои сиркӣ ба адабиёт ҳеҷ рабте надоранд, вале ба таҳқиқ бингарем, мебинем, ки равнақу густариши ҳунарҳои сиркӣ дар адабиёт, ғолибан дар наср, бо шаклу мазмуни гуногун дар заминаи рӯҳияву кайфияти зиндагии мардуми замонҳои мухталиф инъикос ёфтаанд.

Бо шарофати Истиқлолияти давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои муаззами миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон таваҷҷуҳу ғамхориҳои зиёде ба илму фарҳанг дар кишвар равона намудаанд. Барномаҳои давлатӣ оид ба рушди фарҳанг: “Барномаи давлатии ҳифзи мероси таърихию фарҳангӣ барои солҳои 2012-2020 ва 2021-2025”, “Барномаи эҳёи муассисаҳои фарҳангии Ҷумҳурии Тоҷикистон дар солҳои 2016-2020 ва 2021-2025”, “Барномаи сохтмон ва таъмиру тармими муассисаҳои фарҳангии вилояти Суғд барои солҳои 2018-2020” ба тасвиб расидаанд...

Ҳар гуна рушд, яъне пешрафт, ду навъ: уфуқӣ, (горизонталӣ) ва амудӣ (вертикалӣ) мешавад. Бино бар ин, вақте мегӯем, ки илми тоҷик дар давраи истиқлол рушд кард, агар манзурамон ҳамин рушди уфуқӣ бошад, ба ҳеҷ ваҷҳ дурӯғ нагуфтаем. Аммо дар мавриди пешрафти амудӣ на ҳар кас қудрати қазоват дорад, зеро илм риштаҳои гуногун дорад ва рушду рукуди онҳоро танҳо мутахассисони ҳамон риштаҳо метавонанд арзёбӣ кунанд...

Истиқлолияти давлатӣ барои тамоми соҳаҳои муҳими хоҷагии халқ, азҷумла илми тоҷик марҳилаҳои нави рушу нумуро оғоз бахшида, заминаҳои таҳқиқоти бунёдиро фароҳам овард. Маҳз ҳамин мавзуъ меҳвари асосии конфренсияи илмие буд, ки имрӯз дар маҷлисгоҳи Пажӯҳишгоҳи илмӣ тадқиқоти фарҳанг бо ҳузури намояндагони Вазорати фарҳанг  ва олимони соҳа конфренсияи илмӣ-назариявӣ дар мавзуи “Рушди илми тоҷик дар даврони истиқлол” доир шуд...

Дар шароити пуртуғёни ҷаҳонишавӣ  ва густариши фарҳанги оммавӣ ҳифз ва рушди  фарҳанги миллӣ аҳаммияти хосса касб менамояд. Яке аз унсурҳои муҳимтарини ин мерос мусиқии суннатӣ ба ҳисоб меравад, ки таҷассумгари таърих, ҷаҳонбинӣ, эҳсосот ва арзишҳои маънавии миллат  мебошад...

Асосгузори илми театршиносии тоҷик, ки ҳамчун Арбоби санъати Ҷумҳурии Тоҷикистон, барандаи Ҷоизаи давлатии ба номи Абуабдуллоҳи Рӯдакӣ, доктори илмҳои санъатшиносӣ, профессор Низом Нурҷонов маҳсуб меёбад. Ҳамчунин, фаъолияти илмӣ ва педагогии ӯ дар ин китоб иникос ёфтааст...

Театр яке аз қадимтарин намоишҳои санъат ва фарҳанг дар таърихи инсон мебошад. Давраҳои қадим, вақте ки одамон барои баён кардани рӯйдодҳои ҳаётан муҳим, ҳикояҳои афсонавӣ ва анъанаҳои ҷамоавӣ ба намоиш мегузоштанд ва ба иҷрои ҳунарии он рӯ меоварданд, шакли театриро мегирифт. Театр ҳамеша ҳамчун шакли баёни иҷтимоӣ ва фарҳангӣ хизмат кардааст, ки фикр ва эҳсосоти мардумро ба таври визуалӣ ва ҳаракатӣ ифода мекунад...

Когда, я училась в Институте искусств, то Хошим Гадоев преподавал сокурсникам с актёрского факультета, которые в последствии, состоялись в профессии, все они получали бесценные уроки у великого мастера. Когда Мехродж Асоев- ныне директор народного театра в Гиссаре, изъявил желание проведать устода, я также напросилась, чтобы увидеть и побеседовать с великим актёром нашего времени...