Муҳтарам бонувону модарони гиромӣ, ҳамкорони азиз!
Бо камоли эҳтиром ва самим\ияти беандоза Шумоёнро ба муносибати ҷашни пурифтихори Рӯзи Модар, ки рамзи эҳтиром ба зан, қадршиносии модар ва арҷгузорӣ ба ҷойгоҳи баланди ӯ дар ҷомеа мебошад, самимона табрик менамоям.
Модар – калимаест, ки дар худ гармии дил, покии муҳаббат ва неруи зиндагиро таҷассум мекунад. Аз оғози ҳастии инсон то имрӯз маҳз модар сарчашмаи меҳру муҳаббат, сабру таҳаммул ва парваришгари беҳтарин арзишҳои инсонист. Агар ба таърихи миллатҳо ва тамаддунҳо назар андозем, мебинем, ки дар паси ҳар як пешрафт, ҳар як дастоварди бузург ва ҳар як шахсияти барҷаста дасти дуо ва тарбияи модар меистад.
Дар фарҳанги мардуми тоҷик низ мақоми зану модар бисёр баланд ва муқаддас шумурда мешавад. Модар дар тафаккури миллии мо на танҳо офарандаи ҳаёт, балки ҳомии ахлоқ, нигаҳбони анъанаҳои нек ва парваришгари руҳи ватандӯстӣ дар қалби фарзандон мебошад. Бо меҳру муҳаббат, бо сабру бурдборӣ ва бо хиради худ модар насли солиму огоҳро ба камол мерасонад ва ба ҷомеа инсони нексиришт тақдим менамояд.
Имрӯз занони тоҷик дар ҳамаи соҳаҳои ҳаёти ҷомеа фаъолона иштирок намуда, дар рушди иқтисод, илму маориф, фарҳанг, тандурустӣ ва дигар самтҳои муҳим саҳми арзанда мегузоранд. Онҳо дар баробари иҷрои масъулиятҳои касбӣ ҳамзамон вазифаи муқаддаси модариро низ бо сарбаландӣ иҷро мекунанд. Ин масъулияти бузург далели матонат, иродаи қавӣ ва ҳиммати баланди занони мост.
Ҳамкорони гиромӣ!
Дар муассисаи мо низ саҳми бонувон басо назаррас мебошад. Шумо бо масъулиятшиносӣ, заҳмати содиқона ва муносибати инсонпарваронаатон ба рушди фаъолияти корхона мусоидат карда, фазои солими ҳамкорӣ ва муҳити дӯстонаву созандаро фароҳам меоред. Маҳз бо иштироки фаъоли Шумо кору фаъолияти мо мазмуни тоза гирифта, ба пешрафт ва комёбиҳои нав ноил мегардад.
Занон ҳамеша рамзи зебоӣ, назокат ва нуру гармии зиндагӣ будаанд. Онҳо бо сухани ширин, табассуми самимӣ ва қалби пур аз меҳр метавонанд муҳити атрофро равшан гардонанд. Агар ҷомеаро бо боғе монанд намоем, пас занону модарон гулҳои хушбӯйи онанд, ки бо ҳузури худ ба зиндагӣ рангу тароват мебахшанд.
Дар ин рӯзи фархунда мехоҳам махсус таъкид намоям, ки қадру эҳтироми зану модар танҳо ба як рӯзи ид маҳдуд намешавад. Арҷгузорӣ ба модар бояд дар тамоми рӯзҳои сол, дар ҳар як амалу рафтор ва дар ҳар як сухани неки мо таҷассум ёбад. Маҳз тавассути чунин муносибат мо метавонем муҳаббат ва миннатдории худро нисбат ба ин фариштагони замин ифода намоем.
Бо истифода аз фурсати муносиб, ба ҳамаи модарону бонувони муҳтарам барои меҳру самимият, сабру бурдборӣ ва заҳмати беназирашон изҳори сипос менамоям. Шумо бо ҳастии худ хонаҳоро равшан, дилҳоро гарм ва зиндагиро пурмазмун мегардонед. Маҳз бо ҳиммату иродаи Шумо насли оянда ба камол расида, ҷомеа рушду нумӯ меёбад.
Аз самими қалб ба ҳамаи Шумо саломатии бардавом, рӯзгори осуда, бахту саодати хонаводагӣ ва комёбиҳои нав дар фаъолияти касбӣ орзу менамоям. Бигзор меҳру муҳаббати фарзандон, эҳтироми наздикон ва қадрдонии ҷомеа ҳамеша ҳамроҳи зиндагии Шумо бошад.
Бигзор ҳар рӯз ба қалбҳои Шумо шодиву умед оварад, ҳар субҳ бо табассум оғоз ёбад ва ҳар рӯз бо эҳсоси хушнудӣ аз корҳои анҷомдода ҷамъбаст гардад. Орзу дорем, ки дар зиндагии ҳар яки Шумо сулҳу оромӣ, файзу баракат ва хушбахтии пойдор ҳукмрон бошад.
Бори дигар ҳамаи Шуморо бо ҷашни зебои Рӯзи Модар самимона табрик гуфта, бароятон рӯзҳои хуш, умри дароз ва зиндагии пур аз муҳаббат таманно менамоям.