Интишорот

Мардуми тоҷик аз қадимулайём  соҳибтамаддун  буда, дар гузаштаи дур якчанд ҷашну идҳое доштанд, ки бузургтарини онҳо Наврӯз, Меҳргон, Сада ва Тиргон маҳсуб меёфт. Ҷашнҳои зикргардида ба чор унсури табиат ва чор фасли сол иртибот доранд: Наврӯз ба баҳор ва хок, Меҳргон ба тирамоҳ ва ҳаво, Сада ба зимистон ва оташ, ҷашни Тиргон ба тобистон ва об...

Ҳанӯз моҳи марти соли 2016 тибқи Қарори Маҷлиси миллӣ дар асоси пешниҳоди Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон ва Маҷлиси вакилони халқи Вилояти Мухтори Кӯҳистони Бадахшон дар ҳудуди деҳоти Сучони ноҳияи Шуғнон деҳаи нав таъсис дода шуда, он Раҳмонобод номгузорӣ гардид...

Китобхона яке аз муассисаҳои муҳими фарҳангӣ ба ҳисоб меравад, ки дар рушди маърифат, баланд бардоштани сатҳи дониш ва тарбияи насли наврас нақши муҳим мебозад. Китобхонаи ноҳияи Абдураҳмони Ҷомӣ низ ҳамчун маркази фарҳангӣ ва маърифатии минтақа дар камолоти маънавии сокинон нақши барҷаста дорад. Ин боргоҳи илм бо фароҳамсозии шароити мусоиди мутолиа устувориву унси шаҳрвандонро ба китобхонӣ бештар мегардонад...

Воқеан, зиндагӣ дар чунин ҷомеае, ки асоси бунёдии онро таъмини ҳуқуқу озодиҳои инсон ва адлу масъулияти баланди ҳокимиятдорӣ ташкил медиҳад, орзуи асрии халқи мо буд. Метавон гуфт, ки дар ин роҳ ҳанӯз аз қадим кӯшишҳо амалӣ карда мешуданд. Аз ҷумла, дар аҳди Ҳахоманишиён — дар қарни панҷуми пеш аз милод — Эъломияи ҳуқуқи башари Куруши Кабир содир шуда буд, ки дар он бори нахуст сухан аз ҳуқуқи инсон дар ҷомеаи боадолат мерафт...

Рӯзи Ваҳдати миллӣ яке аз муҳимтарин ҷашнҳои давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон буда, ҳамасола 27 июн таҷлил мегардад. Ин рӯз ба имзои Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ дар соли 1997 марбут аст, ки ба ҷанги шаҳрвандӣ хотима бахшида, барои барқарории сулҳ, субот ва ваҳдати ҷомеа заминаи устувор фароҳам овард. Ваҳдати миллӣ яке аз муҳимтарин дастовардҳои таърихии даврони соҳибистиқлолии Ҷумҳурии Тоҷикистон ба шумор меравад...

Дар фарҳанги мардум гиёҳ аз қадимулайём мавқеи хосса дошта,  ҷузъи ҷудонопазир дар зиндагии рўзмарра ба шумор меравад. Ҷойгоҳ ва нақши он комплексӣ буда, се ҷанбаи муҳимро дар бар мегирад, ки инҳо табобатӣ, эътиқодӣ ва ривоятӣ мебошанд.  Ин ҷанбаҳо бо ҳам алоқаи ногусатанӣ дошта, дар лаҳзаи дард эътиқод ба вуҷуд омада, барои рафъ ва шифо ёфтан тановули гиёҳ оғоз меёбад...

Мафҳуми ваҳдат дар адабиёти форс-тоҷик рукни аслӣ буда, дар се сатҳ: ирфонӣ (ваҳдати вуҷуд), ахлоқӣ (ваҳдати инсонӣ) ва миллӣ (ваҳдати сарзаминӣ) ҷилва кардааст. Орифон ва шоирони бузург бар ин боваранд, ки тамоми офаридаҳои олам бозтоби як ҳақиқати воҳид-Худованд ҳастанд...

Аҳмади Дониш ситораи дурахшоне буд дар осмони Бухорои асри ХIХ, ба ифодаи устод Айнӣ “Аҳмади калла, чунонки осораш далолат мекунад, дар муҳити Бухоро ба инқилоби илмӣ, адабӣ, иҷтимоӣ ва сиёсӣ раҳбар ба шумор меравад”. Ҳамин нуфуз, камоли илму адабу дониш, рафъати андеша ва иззату эътибору шараф буд, ки аморати Бухоро Аҳмади Донишро се мартаба дар ҳайати расмии намояндагони дарбор ба Россия фиристод...